حضور در استودیو را از سال ۱۳۷۷ تجربه نموده بودم ، هنگامی که برای رادیو رجا ( شبکه داخلی رادیویی قطارهای رجا ) برنامه ضبط می نمودیم ، که البته آن تجربه هچنان ادامه یافته است .
اما هیچگاه تجربه حضور در مقابل دوربین نداشته ام . آن هم برنامه زنده .
برنامه از استودیویی در خیابان الوند تهیه می شود و برای پخش به جام جم فرستاده می شود . در آنجا تصویر گوینده ناشنوایان به اصل تصاویر اضافه و برای کشور پخش می شود ( روی آنتن می رود ) .
استودیو برنامه تصویر زندگی که ظهر ها بعد از اذان تا حوالی ساعت دو برنامه دارد مکانی جالب است :
سالنی بزرگ که به دو منظور از آن استفاده می شود :
- نیمی از استودیو دکور برنامه روز از نو چیده شده
- نیمه دیگر اختصاص به برنامه تصویر زندگی دارد.
ارتفاع این سالن به اندازه دو طبقه از یک ساختمان معمولی است . در سطح زمین شما شاهد چیدمان دکور صحنه و دوربینهای فیلم برداری هستید .
دورتا دور سالن ، هم ارتفاع با طبقه دوم ، یک بالکن مانند قرار دارد که یک دستگاه دوربین برای برداشتن فیلم نمای باز از بالای استودیو و تنظیم پروژکتورها و ... قزار دارد .
ورود به استودیو از طریق راه پله های ساختمان و عبور از درب بزرگ ضد صدای استودیو امکان پذیر است . البته از اطاق فرمان که در طبقه دوم قرار دارد و بوسیله پلکانی فلزی به استودیو و بالکن مورد اشاره وصل می شود ، هم می توان وارد شد .
معمولا در استودیو دو مجری ( یک خانم و یک آقا ) ، سه یا چهار کمرامن ( که نمی دانم می توانم بگویم فیلم بردار یا نه ) ، یک هماهنگ کننده و یک نفر مسئول صدا وجود دارد .
سایر افراد برنامه به نوبت وارد می شوند و روی مبلمان سمت دیگر استودیو ( که فعلا دکور روز از نو است) منتظر می مانند تا چند دقیقه مانده به اجرایشان که در محل مورد نظر می نشینند .
برای حضور مقابل دوربین باید گریم شد . به بخشهایی قوس دار صورت مانند گونه ها ، پیشانی و بینی پودری زده می شود که بر اثر تابش نور پروژکتور برق نزند .
مجری ها و هماهنگ کننده گوشی دارند که به اطاق فرمان متصل است و از این طریق به ایشان گفته می شود که زمان بندی ، حرکتها و ... چگونه باشد .
در داخل استودیو مانیتورهایی وجود دارد که تصاویر تمامی دوربین ها را نشان می دهد علاوه بر اینکه تلویزیونی وجود دارد که شبکه دو ( برنامه ای که روی آنتن رفته ) را نشان می دهد .
روی هر دوربین چراغ قرمزی وجود دارد که روشن شدنش به معنی این است که تصویر آن دوربین است که دارد روی آنتن می رود و از این طریق مجری می داند که می تواند به دوربین نگاه کند .
در هنگام ورود به استودیو موبایلها یا باید خاموش باشد یا بی صدا . اگرچه دیده ام گه گاه فراموش کرده اند و زنگ موبایل به صدا در آمده است .
در استودیو های پخش زنده ( هم در رادیو و هم تلویزیون ) بک ساعت دیجیتال وجود دارد که می گویند بصورت ماهواره ای به گرینویچ متصل است و از این رو تمامی عوامل برنامه ها ، زمان را با دقت تمام مشاهده می کنند . البته بین آنچه در استودیو اتفاق می افتد با آنچه در تلویزیون مشاهده می شود ، تفاوت زمانی کمی ( نزدیک یک ثانیه ) وجود دارد . تاتصاویر به جام جم ارسال شود ، از آنجا پخش شود و توسط گیرنده های تلویزیون شما دریافت شود ، فاصله زمانی ایجاد می شود .
دریافتم که این کار ، کاری در حوزه کودکان است با صدای حمیدخان جبلی دوست داشتنی . 
