ایران سرزمینی که در آن زندگی می کنم ـ به آن مباهات می کنم و برایش می کوشم در تاریخ ریشه ای تمدن ساز دارد.

سالها گفته ایم و می گوئیم که ایران چنین دارد و ایران چنان دارد.

به ایرانی بودن خود می نازیم و ....

 هنگامی که می نگریم به گذشته این سرزمین می توانیم به وفور از رازی و بوعلی و بیرونی و سعدی و حافظ و .... بیبیم که امروز به داشتن آنها می بالیم

اما

حال چه ؟

نمونه های پرتعدادی از آنها نمی توانیم بیابیم . اگر که نسبت جمعیت را لحاظ کنیم که احساس می کنم باید کاملا نا امید شویم .

بزرگی کتابی نوشت با عنوان " ما چگونه ما شدیم " که قصد ندارم به آن بپردازم یا آن را تائید و تکذیب نمایم .

بل

میخواهم از نام آن کتاب وام بگیرم و از این به بعد دیدگاه های دردمندانه اما امیدوارانه ام از جامعه را بنگارم .

تیتر این مشاهدات یا موضوع بندی آنها را " ما چگونه ما شویم " می آورم تا نشان دهم و تاکید کنم که می توانیم سرافرازیمان را به دور از بازیهای کثیف سیاسی  و قدرت طلبانه برگردانیم .

اگر فقط به مسائلی ساده و کوچک و ناچیز توجه نمائیم .