سفر به عراق 5 - نقطه صفر مرزی
این سوی درب ، آخرین نیروهای پلیس مرزبانی جمهوری اسلامی ایران هستند که شما را با نظم و مرتب بدرقه می کنند و آن سوی درب ، شما چهره اولین عراقی هایی را می بینید که انتظار ورودتان را می کشند .
اولین فردی که توجهتان را جلب میکند ، یک عراقی با لباس شخصی است که اسم شما را از روی لیست ویزای گروهی صادره ، با لهجه ناتوان خودش می خواند . اگرچه سعی می کند چهره اش را با لبخند به شما بنمایاند ، اما به هرحال او اولین عراقی ای است که می بینید . همانانی که سالها کشورتان را به دستوری احمقانه ، آماج همه پدیده های شوم قرن بیستمی کردند و هنوز که هنوز است چمشهایمان و گوشهایمان آثار بجامانده از آن رفتارهای " خصمانه " را می شنوند و می بینند . رفتارهایی که شاید به این زودی ها از گنجینه ذهنمان زدوده نشود .
در همین حال و هوا هستید که پا از چارچوب درب می گذرانید و حس می کنید که با عبور از این خط ، دیگر کاملا وارد خاک کشوری جدید شده اید که امروز "کشور دوست و برادر عراق " نامیده می شود .
از اینجا به بعد سفری با یک دنیا نکته آغاز می شود . سفری که عطشش را داشته ام . سفری که آرزویش را داشته ام . سفری که چشمان پرسشگر و کنجکاو من تلاش نمود آن را ببیند ، حس کند ، درک کند و اگر قوانین اجازه داد ، ثبت کند .
در همین افکار هستم که خود را میان تعداد زیادی نوجوان و جوان عراقی ، با لباسهای یک سره کارگری سورمه ای رنگ می بینم . کلاهی به رنگ پرچم عراق بر سر دارند تا آفتاب تیز این منطقه آنان را نیازارد اما چه کنم که هنوز رنگ پرچمشان من را آزار می دهد و متاسفانه همه جا هم این پرچم را باید ببینم .
در همین هیاهو ، مسیری می یابیم به سمت جلو . مسیری در پی سایر همسفران . در پی کاروان های جلوتر .
آنانی که قبل از شما از این دیوار عبور کرده اند و اکنون آنان را بر روی دو ردیف زنانه و مردانه نیمکتها، نشسته می بینید .
نمی توانم انکار کنم که درک من از چهره همسفرانم ، آمیزه ای است نگرانی و واهمه دیدار با نظامیان عراقی . آنانی که از این به بعد زیاد به چشم خواهند آمد .
در همین حال و هوا ، چشم مانیتور کننده ام روی تصویر اولین نظامیان آمریکایی متوقف می شود
رامبد باران دوست هستم.