با ولع بسیاری به گفته های عزیزی که اخیرا از سفری یک هفته ای از کشور هند بازگشته است نشستم . مطالب بسیاری گفت از دیده هایش در آنجا و من از ظن خود یار او شدم و استنباط های مدیریتی خود را داشتم .

جمله ای در گفته هایش مرا کاملا هوشیار کرد:

"از راهنمایمان پرسیدیم که در تمام این یک هفته - شما و راننده در کنار ما بودید و همه چیز را برایمان تدارک دیدید بدون اینکه ما دست به سیاه و سفید بزنیم . تازه ما که توریستهای معمولی بودیم و آنچنان هم مرفهانه سفر نیامده بودیم . چگونه است ؟

گفت : در این مدت شما به اندازه حقوق دوازده معلم در کشور ما خرج کردید( برایمان درآمد ساختید ) "

دیگر گویی به حرفهایش گوش نمی کردم .

نیمی از ایران را گشته ام و هنوز عطش بسیار برای دیدن " سرزمین مادری " دارم . اما تاسف از نادانی و کم دانشی مردم شهر ها و روستا های توریست پذیر از شیوه های خدمات رسانی به مسافران .

کاملا مشهود است که نمی دانند یک مسافر ( چه داخلی و چه خارجی ) چقدر برای خودشان و شهرو روستایشان درآمد و اشتغال می آورد . و پیامدش تا چه میزان رفاه زندگی و ... خواهند داشت . بنظر میرسد که کافی است فقط آنها( و نیز کسانی مانند مدیران - معلمان - اساتید و ... که موثر هستند ) را در جریان این مهم قرار دهیم .

بنظرم خود آنها تلاش برای بهبود را آغاز خواهند نمود.

نتیجه اخلاقی :

مسئولین فقط مردم شهر ها را در جریان منافعمادی حضور مسافر و گردشگر در شهرشان قرار دهند .