فضای ورزش – فضای فوتبال
یادآوری اولیه :
من متخصص فوتبال نیستم اما از سال 66 رسما در محیط ورزشی ( ورزشکاری – مربیگری و داوری ) بوده ام . این سطور هم با شناختم در این 20 سال است . به هیچ فرد خاصی هم بستگی یا وابستگی ندارم.
تحلیل موقعیتها هیچگاه مقید به یک رویداد نیست . تحلیل رویدادها را باید با شناخت مقدمات و مواخرات آنها اانجام داد . انتخاب یک مربی ، کنار گذاشتنش یا استعفایش هم از همین مقوله است .
روزی نوشتم که انتخاب مربی در حد تیم ملی اولا باید بلند مدت باشد و ثانیا باید ورزشکاران در حد تیم ملی باشند ( البته تماشاگران هم باید در قد و قواره همان سطح باشند ) . روزی مربی ای را می آوریم و تلاشی مبارک می کنیم تا 4 سال بماند .
4 سال یعنی یک دوره مطلوب و مبارک . نتیجه بخش .
ااورا کنار می گذاریم بخاطر چند بازی یا نتیجه . او را کنار می گذاریم بدلیل چند مصاحبه . او را کنار می گذاریم بدلیل رفتار تماشاچییان .
ااگر تخصص وی مربیگری نیست چرا آوردیمش ؟ اگر تماشاچیان مربی بهتری هستند چرا از آنان استفاده نمی کنیم ؟ اگر خبرنگاران ( که وظیفه خبر رسانی دارند و نمی دانم معنی آن کارشناسی آن رشته هم هستن یا نه ) تعیین می کنند که مربی که باشد یا نباشد چرا فدراسیون داریم؟ و ...
( ن گ : مربی گری در ایران و تاریخ آن )
روزی مربی خوشنامی را می آوریم و بد بدرقه اش می شویم . ( ن گ : افشین قطبی و تاریخ آن )
اامروز هم مربی آوردیم و رفت .
سئوال اساسی :
آیا مربی تیم ملی را بر اساس خواسته کسانی که مجله ورزشی می خوانند انتخاب می کنیم یا بر اساس تخصص ورزشی شان ؟
نقطه تصمیم گیری ، تصمیم سازی و تائید تصمیم در فدراسیون فوتبال کجاست؟ مربیان؟ تماشاچیان ؟ هیئت های مذهبی ؟ آکادمی های ورزشی؟
ملاک انتخاب یا رد یک مربی چیست؟ شاخصهایش چیست؟
یقین دارم با این شرایط ( آمدن و رفتن قطبی ها ، دائیها ، مایلی کهن ها ، قلعه نویی ها ، و ... ) هیچ خدمتی به کشور نشده است .
یقین دارم که دیگران را هم خواهیم آورد و خواهیم برد . باز هم ورزش کشور فشل خواهد ماند .
شاید بتوان به این سدوال اندیشید که " آیا مشکل دخالت نا اهلان و نا واردان در اموری که به آنان ربطی ندارد نیست ؟ "
رامبد باران دوست هستم.