دکتر رامبد باران دوست

مهم ترین نکته همین بخش است

و

نواخته شدن زنگ مدرسه

امروز نمی دانم چند مدرسه در ایران وجود دارد . اما با توجه به پیشرفت هایی که صورت پذیرفته است ، بعید می دانم که بجز مواردی استثنایی ، مدرسه ای وجود داشته باشد که زنگ آن چکش و ورث آهن باشد .

در این مجال نوشتاری قصد دارم در مورد این زنگ نکته ای را اشاره کنم:

 ۱- همه عالم و آدم تلاش می کنند تا به کودکان خود آینده نگری را یاد بدهند . در این زمینه از هیچ کوششی هم دریغ نمی کنند . معروف ترین این تلاشها را در کارتون فوتبالیست ها دیدیم . کارتون ساختن تا ۲۰ -۳۰ سال بعد بتوانند نسلی موفق داشته باشند . از این نمونه رفتارها در سایر جوامع هم می توان دید .

اما در ایران

ما تلاش می کنیم به گذشته هایمان ببالیم و آنها را دائم در چشم داشته باشیم . گاه تا بدانجا پیش می رویم که از سوی دیگر می افتیم و انسان تعادلی بین گذشته و آینده نمی بیند تا بدانجا که احساس می کند آینده نادیده گرفته می شود . 

همه این مقدمه بابت آن بود که بگویم ما آغاز سال تحصیلی را با زدن چکش بر ورق آهنی شروع می کنیم . آیا در کشور تمدن سازی مانند ایران ، این چکش و ورق آهن جایگاهی دارد؟ سمبل چیست؟ نشانه کدامی افتخار و بزرگی است؟ کدام یک از کودکان و دانش آموزان امروز ما درک صحیحی از این سمبل آغاز کننده سال جدید آموزشی دارند ؟

پیشنهاد می کنم که بجای استفاده از نشانه ای نا مانوس ، از همان شیوه های معمول استفاده شود .