تازه رسیده بودم دانشگاه که موبایلم زنگ خورد . از رادیو اقتصاد بود . آقایی از صبح چند باری تماس گرفته بود و شکاره تماس من را می خواست . نمی دانستند چه بکنند . خواهش کردم برایشان توضیح دهند که من معمولا کلاسم یا جلسه ، در این شرایط هم موبایل را خاموش می کنم . در خواست کردم از طرف من عذر خواهی کنند و بخواهند موضوع کارشان را برایم ایمیل کنند . اما قضیه به همین جا خاتمه نیافت . یکی دوبار دیگر هم تماس ها ادامه یافت اما راهی جز عذر خواهی نیافتم .

روز سختی و پر کاری را پشت سر گذاشته بودم . از آن روزهایی که انرژی آدم حوالی ساعت ۹-۱۰ شب خاتمه می یابد .

موبایل زنگ خورد . جوانی بود که معلوم شد تمام روز را از طریق رادیو اقتصاد پیگیر کسب شماره ام بوده است . اصرار که باید ببینمتان . حال اینکه شماره را چگونه بدست آورده موضوع دیگری بود ، اما خستگی آن لحظه موجب شد تا بخواهم برای فردا تماسی یا ملاقاتی داشته باشند .

کم کم داشتم تعحب می کردم که چه موضوع مهم و حیاتی است که این همه تلاش را می طلبیده است !

حوالی ظهر روز بعد ، مجددا تماس بر قرار شد . درخواست و اصرار برای ملاقات . خواستم درخواستشان را بگویند تا ببینم اصلا می تمانم کمکی کنم یا نه . چند دقیقه گفتگو انجام شد . هر چه پیش رفتیم ، تعجب که نه ، تاسف من بیشتر می شد و عقل از سرم می پرید . خلاصه کنم درخواست ایشان را که این همه پیگیر بودند :

من دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علوم و تحقیقات سمنانم . کارهای شما را در شرکت ... و رادیو در مورد مدیریت منابع انسانی دیده و شنیده ام . لطفا فایل های پاوریونت تان را بدهین به من . فردا پرزنت دارم . ...... حداقل چند عنوان کتاب مدیریت منابع انسانی به من معرفی کنید .

خدایا

ما کجائیم و ایشان کجایند ؟