طرح انضباط ترافیکی 5
اما ما در ایران به دنبال اتفاقاتی ( که قصد تحلیل آنها را در اینجا ندارم ) در سالهایی از تاریخ معاصرمان و تلاش برای زنده نگاه داشتن آن اتفاقات - به نوعی بی نظمی همومی در رانندگی خو گرفتیم و نوقع پیدا کرده ایم که متولیان قانون و مجریان آن هم به این رفتار ما اخترام بگذارند :
هر گاه که بخواهبم : می پیچیم ( البته بدون راهنما )
هرگاه که بخواهیم : می ایستیم .
هرگاه که بخواهیم : سبقت می گیریم .
هرگاه که بخواهیم : ... و
هر جا بخواهیم : می ایستیم .
هر جا بخواهیم : پارک می کنیم .
هر جا بخواهیم : می رویم .
هر جا بخواهیم : . . .
جالب ترین بخش این داستان هنگامی است که انتظار داریم دیگر حقوق ما را در رانندگی مراعات کنند ( !!!!!! )
از سوی دیگر به خاطر داشته باشیم که در حل چنین رفتارهایی نمی توان به اتکا نیاز مردم ایستاد و منتظر بود که همه به این درک برسند و مراعات کنند .
معتقدم که
چنبن رفتاری در همه نفاط دنیا هم می تواند تکرار گردد مگر آنکه آنان با تکیه بر اهرمهایی مانند تنبیه ( جربمه و توقیف ) و آموزش مانع از بروز این امر پدیده ها گردند.
همچنین نگاه کنید به :
رامبد باران دوست هستم.